Jedno od imena koje je za sva vremena obeležilo fudbal u našoj zemlji i u Evropi svakako je Vujadin Boškov, popularni Vujke.
Mnogi veliki igrači i treneri proslavili su ime ove države, koje god ime da je nosila, ali Boškov je zaista bio poseban.
Rođen je 16. maja 1931. godine u Begeču, od oca Boje i majke Marije.
Imao je dve mlađe sestre i jednog starijeg brata, koji je nažalost poginuo vrlo mlad.
Završio je trgovačku školu, a za prvi tim Vojvodine debitovao je sa samo 15 godina, u veznom redu.
Za “lale” je nastupao od 1946. do 1960. godine i za to vreme odigrao 512 utakmica.
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=ZxtQInnWHNg]
Bio je član generacije koja je 1951. po prvi put u istoriji kluba došla do finala Kupa maršala Tita, a 1957. postala vicešampion Jugoslavije.
Takođe, odigrala je Vojvodina u tom periodu i finale Srednjoevropskog kupa.
Po odlasku iz Vojvodine, godinu dana proveo je u italijanskoj Sampdoriji, a potom još dve sezone u Jang bojsu.
U Švajcarskoj je istovremeno obavljao i dužnost trenera, u timu iz Ciriha završio je igračku karijeru.
Za reprezentaciju je odigrao 57 utakmica i bio deo tima koji je nastupio na Svetskim prvenstvima 1954. u Švajcarskoj i četiri godine kasnije u Švedskoj.
Takođe, bio je član olimpijske reprezentacije koja je 1952. godine u Helsinkiju osvojila srebrnu medalju.
U biografiji ima i nastup za reprezentaciju Evrope, na revijalnom meču.
Po završetku igračke karijere, Boškov se 1964. godine vratio u Vojvodinu i preuzeo funkciju tehničkog direktora kluba.
Bio je najzaslužniji za angažovanje trenera Branka Stankovića i selekciju ekipe koja je dve godine kasnije postala šampion Jugoslavije.
Naredne godine Vojvodina je dogurala i do četvrtfinala Kupa evropskih šampiona.
U Novom Sadu proveo je punih sedam godina, a pred kraj rada oformio je klupski trening centar u Veterniku, koji sad nosi njegovo ime.
Nakon novog odlaska iz Vojvodine, posvetio se trenerskom poslu i imao je fascinantnu karijeru.
S Real Madridom osvojio je titulu šampiona Španije 1980. i dva Kupa kralja (1980, 1982), te došao do finala KEŠ.
Sa Sampdorijom ima osvojenu titulu šampiona Italije 1991. godine, Kup pobednika kupova (1990), dva Kupa (1988, 1989) i jedan Superkup Italije, 1991.
Na klupi Đenovljana izborio je i plasman u finale KPK (1989), kao i finale KEŠ tri godine kasnije.
Vodeći Den Hag, 1975. godine osvojio je Kup Holandije.
Trenirao je i Fejnord, Saragosu, Hihon, Askoli (uveo ga u Seriju A 1986. godine), kao i Romu, gde je ostao upamćen kao trener koji je u prvi tim uveo legendarnog Frančeska Totija.
Vodio je još i Napoli, Servet i Peruđu.
Od 1970. do 1973. i od 1999. do 2000. godine bio je selektor Jugoslavije, pri čemu je u oba navrata uspeo da odvede reprezentaciju na velika takmičenja.
Bilo je to Svetsko prvenstvo u Zapadnoj Nemačkoj 1974. i Evropsko u Holandiji i Belgiji 2000. godine.
Po završetku trenerske karijere, imenovan je za počasnog selektora Jugoslavije.
Preminuo je 27. aprila 2014. godine u Novom Sadu, baš u godini u kojoj je njegova Vojvodina proslavila svoj 100. rođendan.
Desilo se to svega nekoliko nedelja pre nego što je Voša osvojila svoj prvi Kup Srbije u istoriji kluba.
Sahranjen je na groblju u Begeču, a sahrani su, pored najviših predstavnika Fudbalskog saveza Srbije, prisustvovali i mnogi drugi.
Između ostalih došli su predstavnici Real Madrida i Sampdorije, čiji navijači su odali počast čoveku koji im je doneo jedinu titulu u istoriji.
Utakmice polufinala Lige šampiona te sezone počele su minutom ćutanja, u njegovu čast.
U kvalifikacijama za Ligu Evrope 2015. godine, navijači Vojvodine i Sampdorije pokazali su koliko cene sve što je Vujke uradio za oba kluba.
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=wUVcodNnwvU]
Boškov je imao mnogo legendarnih fraza i izreka, među kojima je i “Fudbal je fudbal”.
Jedna radijska emisija u Španiji nosi upravo to ime!
Ipak, navijačima Vojvodine najupečatljivija je izjava u kojoj je na najbolji način definisao svoj odnos i emociju prema klubu:
– Vojvodina je na jednoj strani, a svi ostali su na drugoj. Tako je bilo i tako će zauvek ostati. Volim i poštujem sve klubove u kojima sam bio igrač i trener, ali samo je Vojvodina – jedna jedina!
I kako je Miroslav Gavrilović nazvao svoju knjigu o legendi fudbala, tako ću i ja završiti – Vujke, jedan jedini.
NEBO SE OTVORILO: 28 godina od nestvarne utakmice Zvezda – Bajern
