Mundijal 2026. donosi drugačiju fudbalsku mapu sveta. Širu i punu selekcija koje su do juče bile samo fusnota u kvalifikacijama. Sa proširenjem na 48 reprezentacija, turnir je otvorio vrata i onima koji bi u starom sistemu verovatno ostali napolju, ispred “obezbeđenja koje tvrdi da je klub krcat”. I upravo tu nastaje najzanimljivija priča – debitanati, reprezentacije bez istorije na najvećoj sceni, ali sa ogromnim apetitom.
Ovog puta, čak četiri selekcije prvi put stupaju na glavnu pozornicu. Među njima su Jordan, Uzbekistan, Zelenortska Ostrva i Kurasao, mala država koja je postala svojevrsni kuriozitet jer je najmanja zemlja koja je ikada stigla do završnice Svetskog prvenstva.
Meridian sport ti donosi NOVI BONUS DOBRODOŠLICE – do 26.000 DINARA uz dva dana igre bez depozita!
Raspodela novih lica jasno pokazuje kako se fudbalska sila polako razliva. Azija (AFC) daje dva debitanta, Afrika (CAF) jednog, dok Severna i Centralna Amerika (CONCACAF) takođe dobija svog novog predstavnika. Neke selekcije su, “ušle kroz proširena vrata” – Jordan i Kurasao pre svega – dok su se druge, poput Zelenortskih Ostrva i Uzbekistana, tamo našle na krvav i pošten način, kroz godine rada i strpljivo građenje tima.
Iako se stiče utisak da je ovo rekordno izdanje po broju novih učesnika, istorija kaže drugačije. Ako izuzmemo prvi Mundijal 1930. godine kada su svi bili debitanti po definiciji, rekord i dalje drži 2006. godina u Nemačkoj. Tada je cela grupa novih selekcija – Angola, Obala Slonovače, Gana, Togo, Trinidad i Tobago i Ukrajina – prvi put kročila na najveću scenu.
U novijoj eri, debitanata je bilo manje, ali su ostajali upamćeni. Island i Panama 2018. godine doneli su romantiku autsajdera i navijački delirijum koji se pamti više od rezultata. Četiri godine kasnije, Katar je kao domaćin imao svoj prvi i za sada jedini nastup – turnir koji je trebalo da bude istorijski, a završio se bez pobede i sa samo jednim bodom, daleko ispod očekivanja i ogromnih ulaganja.
Mundijal je kroz istoriju znao da rodi i heroje i žrtve među debitantima. Alžir je 1982. godine odmah pokazao zube i postavio standard za afrički fudbal tog vremena. Kostarika 1990. i Senegal 2022. godine ispisali su moderne bajke, rušeći favorite i pomerajući granice realnosti.
Ali najveći šok među debitantima ne dolazi iz egzotike, već iz Evrope. Hrvatska, država koja je tražila svoj identitet, na svom prvom Mundijalu 1998. godine napravila je istorijski proboj do trećeg mesta. Sa Davorom Šukerom kao simbolom generacije, Vatreni su pali tek pred kasnijim šampionom Francuskom, ostavivši trag koji i sada stoji kao jedan od najvećih debija u istoriji takmičenja.
Naravno, nisu svi počeci bili bajkoviti. Zair, današnja Demokratska Republika Kongo, 1974. godine prošao je kroz jedan od najmračnijih debija u istoriji Mundijala, pod političkim pritiskom i strahom, uz teške poraze i atmosferu koja je bila daleko od sporta. Fudbal je tada izgledao kao sporedna stvar u mnogo opasnijoj igri.
Ako se gleda čisto rezultatski, najteži debi zabeležila je Južna Koreja 1954. godine. U dva meča primila je čak 16 golova – 9:0 od Mađarske i 7:0 od Turske – i otišla sa turnira ponižena. Na svoj prvi pravi proboj morala je da čeka decenijama, sve do 2002. godine, kada je pokazala da pripada svetskoj eliti.
Neki će na prvenstvo da dođu da naprave haos, neki da prežive, a neki da tek shvate koliko je razlika između kvalifikacija i svetske scene zapravo brutalna.
Bonus video:
